Column
Mijn Javea
Na tien jaar voelt het dorp nog steeds als een ontdekking.
Na tien jaar voelt het dorp nog steeds als een ontdekking. Elke ochtend op het terras met een café con leche, kijkend naar de Montgo die langzaam z'n wolkenmuts afzet.
Vandaag loop ik naar de markt. Woensdag is marktdag in Javea — het oude centrum vult zich met kraampjes vol groente, olijven, kaas en bloemen. De marktvrouw die ik al tien jaar ken, drukt me een extra tros tomaten in de hand. "Para ti, guapo," lacht ze.
Dit is waarom ik hier woon. Niet voor het weer (hoewel dat helpt), niet voor de stranden (hoewel die spectaculair zijn), maar voor dit gevoel. Dat je ergens thuishoort waar je niet bent geboren.
Vandaag loop ik naar de markt. Woensdag is marktdag in Javea — het oude centrum vult zich met kraampjes vol groente, olijven, kaas en bloemen. De marktvrouw die ik al tien jaar ken, drukt me een extra tros tomaten in de hand. "Para ti, guapo," lacht ze.
Dit is waarom ik hier woon. Niet voor het weer (hoewel dat helpt), niet voor de stranden (hoewel die spectaculair zijn), maar voor dit gevoel. Dat je ergens thuishoort waar je niet bent geboren.